Κεντρικές Έμφασεις Ρομαντικών Ποιητών: Φαντασία, Συναισθημα, Φύση, το Υψηλό
Οι ρομαντικοί ποιητές (π.χ. 1785–1830) προτίμησαν:
- Η Ατομική Φαντασία – «Ο ποιητής είναι άνθρωπος που μιλάει στους ανθρώπους» (Γουόρθσουορθ).
- Συναισθημα πάνω από Λογική – «Η ποίηση είναι η αυθόρμητη υπερχείλιση ισχυρών συναισθημάτων.»
- Η Φύση ως Ζωντανή Παρουσία – Οχι фон; δάσκαλος, καθρέφτης, θείο.
- Το Υψηλό – Έκπληξη μεικτή με τρόμο (βουνά, καταιγίδες, άπειρο).
- Παιδική Ηλικία & Αθωότητα – Πρόσβαση σε μη διαφθαρμένη αντίληψη.
- Το Υπερφυσικό/Γκοτθικό – Κολερίτζ, Κίτς, Σέλλι.
- Κοινωνική Κριτική – Καμινάδες Μπλεϊκ, «Μάσκα της Αναρχίας» Σέλλι.
- Μυθοποίηση – Προσωπικές μυθολογίες (Μπλεϊκ, Γιτς αργότερα).
Αντίδραση εναντίον: Φωτιστικός ρεαλισμός, βιομηχανική απομόνωση, νεοκλασικά κανόνες.