Το «Oft in the Stilly Night» του Thomas Moore: Η μνήμη ως αστερωμένο τοπίο
Το «Oft in the Stilly Night» του Thomas Moore είναι νокτέρνο της αναμνήσεως. Ο ομιλητής, στα ήσυχα ωράρια, ανασκοπεύει μια ζωή:
- Φύση ως κάθρεφτης: Αστέρια και φεγγάρι αντανακλούν τις αστερισμούς του νου—ομορφία, απόσταση, ψυχρό φως.
- Εφήμερο: «Τα φύλλα της μνήμης» πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα. Χαρά και λύπη, και τα δύο ξεφεύγουν.
- Πόθος για το Θείο: Το ποίημα ξεφεύγει από την носталγία σε μια «βλύτερη κατανόηση», μια «σύνδεση με το θείο»—η μνήμη της αγάπης γίνεται προσευχή.
Ο τόνος είναι αναμνηστικός, μελαγχολικός, όμως σεβαστός. Δεν εξεγείρεται εναντίον του χρόνου; παρατηρεί την παρέλασή του με την ήσυχη έκπληξη ενός αστεροσκοπού. Η «stilly night» είναι ο μόνος χώρος αρκετά μεγάλος για να χωρέσει το παρελθόν.