Οι αρχικοί στίχοι συγκρίνουν την αποχώρηση του ποιητή με τους ειρηνικούς θανάτους των αρετών ανδρών: ψιθурίζουν στις ψυχές τους να φύγουν, αφόβως. Ο ομιλητής προτρέπει παρόμοια ησυχαστική αποδοχή—χωρίς δακρυवरβαλνές ποταμούς ή στεναγμούς—γιατί η αγάπη τους ξεπερνά τη φυσική χωρισμό. Η μεταφορά των «αρετών ανδρών» θέτει τον τόνο για μια πνευματική, όχι αισθητική, χωρισμό.