10 Βασικά Ποιήματα για Πένθος και Κηδεία
- «Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαίς» – Mary Elizabeth Frye: Πένθος ως παρουσία, όχι απουσία
- «Όταν πεθάνω» – Christina Rossetti: Θνητότητα αποδεκτή, reunión ελπιζόμενη
- «In Memoriam A.H.H.» – Alfred Tennyson: 133 τμήματα, 17 χρόνια πένθους για τον Άρτυρ Χάλлам
- «Ο Κόρακας» – Edgar Allan Poe: Πένθος μεταστιζόμενο σε τρελότητα
- «Ελεγεία Γραμμένη σε Χωριανό Νεκροταφείο» – Thomas Gray: Δημοκρατικός θάνατος, μη εκπληρωμένη δυναμικότητα
- «Σταμάτημα στο Δάσος Χιονισμένο Βράδυ» – Robert Frost: Κούραση, υποχρέωση, τα «χίλια μίλια να πάω»
- «Η Γέφυρα των Στεναγμών» – Thomas Hood: Αυτοκτόνηση από πένθος/φτώχεια, βικτοριανή συμπάθεια
- «Dirge Without Music» – Edna St. Vincent Millay: Αρνητική αποδοχή απώλειας
- «Πένθος» – W.H. Auden: Διαδικασία, όχι κατάσταση· αναζήτηση γλώσσας για το ανεκφράστο
- «Το Σπασμένο Αλυσίδα» – C. Warren Hollister: Αγάπη που ξεπερνά τον θάνατο
Κάθε ένα προσφέρει διαφορετική γραμματική για το ανεκφράστο.