Το πρώτο κεφάλαιο του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, «Ο Κύριος Σερλόκ Χολμς», αφιερώνει σελίδες σε ένα μπαστουνί που αφήνει ένας άγνωστος επισκέπτης. Είναι έναchef-d'oeuvre **οικονομίας αφηγήσεως**: ένα μόνο αντικείμενο που εκκινεί την ατμόσφαιρα, τους χαρακτήρες, το θέμα και την πλοκή.
Το μπαστουνί είναι «παχύ, κοντογλυφικό, με σιδήρινη μύτη»—ένα εργαλείο για την **βαρύπεδη, επικίνδυνη Ντάρτμουρ**. Σηματοδοτεί: *φεύγετε από το Λονδίνο· το έδαφος είναι ανώμαλο· ο κίνδυνος ξεχνιάζει*. Το Ντάρτμουρ γίνεται χαρακτήρας πριν εμφανιστεί.
Ένα μπαστουνί για **αμύνη** («φοβερόν όπλον») προαναγγέλλει το **φανταστικό σκύλο**—απειλή που απαιτεί φυσική άμυνα, όχι μόνο υπόδειξη. Η «δύναμη» του μπαστουνιού καθρέφει τη «δύναμη» του θηρίου.
**Χολμς** (πραγματευτικός, αναλυτικός: «Είναι ένα ωραίο κομμάτι ξύλου») έναντι **Γουότσον** (ρομαντικός, ανήσυχος: «Ένα δώρο από έναν φίλο... συναισθηματική αξία»). Το DNA της συνεργασίας τους σε δύο παραγράφους.
Το μπαστουνί είναι ταυτόχρονα **ασφάλεια** (έχω όπλο) και **ευπάθεια** (χρειάζομαι όπλο). Η διαδεδομένη άγχωση του μυθιστορήματος σπέρνεται εδώ.
Ποιος το άφησε; Γιατί; Τι σημαίνει το «C.C.H.»; (Charing Cross Hospital). Το παιχνίδι ξεκινάει πριν φτάσει ο πελάτης.
Ο Ντόιλ θα μπορούσε να ξεκινήσει με το τηλεγράφημα. Επέλεξε το μπαστουνί—και μας έδωσε τον κόσμο.