Το One Hundred Years of Solitude του Gabriel García Márquez υφαίνει互いに συνδεδεμένους κατακερματισμούς:
Η οικογένεια Buendía είναι καταραμένη από μια προφητία μοναξιάς και κυκλικής επανάληψης. Κάθε γενιά μαχείται εναντίον—και τελικά εκπληρώνει—αυτή τη μοίρα μέσω εγκυμοσύνης, υβρίδας και απομόνωσης.
Οι Buendías είναι φυσικά και συναισθηματικά απομονωμένοι από την εξελισσόμενη κοινωνία του Macondo. Προκύπτουν κατακερματισμοί μεταξύ παράδοσης και μοντερνισμού, συντηρητισμού και φιλελευθερισμού, οικογένειας και κράτους (π.χ. πόλεμοι του Colonel Aureliano Buendía).
Υπερφυσικά γεγονότα (αέρας, προφητείες, φαντάσματα, λοιμός αϋπνίας) αντιμετωπίζονται ως καθημερινά. Οι χαρακτήρες δυσκολεύονται να τα ερμηνεύσουν, αλλαγμένο ρατσισμένο και μυστικό κόσμους.
Αγάπη vs. καθήκον, μνήμη vs. λήθη, υπερηφάνεια vs. ταπεινότητα. Χαρακτήρες όπως η Úrsula, η Amaranta, και ο Aureliano Babilonia κατακερματίζονται με ενοχή, απροσδόκητη αγάπη, και το βάρος της ιστορίας.
Παθιασμένες αγάπες (Meme, Mauricio, Fernanda) τελειώνουν σε τραγωδία ή στειλότητα, ενισχύοντας την καταραμένη καταγωγή της οικογένειας.
Αυτοί οι κατακερματισμοί δεν είναι ξεχωριστή νήματα αλλά μια ενιαία πετσέτα που αντικατοπτρίζει το θέμα του μυθιστορήματος: η ιστορία ως αναπόφευκτος, επαναλαμβανόμενος κύκλος ανθρώπινης αφροσύνης και θαύματος.