Η Margaret Mitchell δεν ακολουθεί ένα ενιαίο «σύστημα λεξιλογίου» στο Gone with the Wind· αντίθετα, υφαίνει πολλαπλές καταχωρήσεις σε μια γλωσσική υφή που κατασκευάζει χαρακτήρα, τάξη, φυλή και ιστορική ένταξη. Η δύναμη του μυθιστορήματος έγκειται σε αυτή την προ심이λλημένη ανάμειξη.
Ο παντογνώστης αφηγητής μιλάει σε υψilotερη, ρυθμική προφορική—σκέψτε την εισαγωγική περιγραφή των «terraced lawns sloped down to the river» του Tara. Αυτή η καταχώρηση καθιστά την μεγαλειότητα της Παλιάς Νότιας και παρέχει σταθερό φόντο έναντι του οποίου οι φωνές των χαρακτήρων συγκρούονται και αρμονίζουν.
Κάθε κύριος χαρακτήρας φέρει έναISTINCT ιδιολέκτο:
Αυτά δεν είναι απλώς προφορές· αποκαλύπτουν ψυχολογία, εκπαίδευση και δυναμικές εξουσίας.
Η Mitchell κορεσμάτισε το κείμενο με όρους δεσμευμένους στην εποχή: «varmint», «cracker», «gallant», «beau», «trousseau». Σημαντικά, χρησιμοποιεί επίσης ρατσιστικές προσβλητικές λέξεις («darky», κ.λπ.) που αντικατοπτρίζουν μια προοπτική λευκού Νότιου της δεκαετίας του 1930. Οι σύγχρονοι αναγνώστες πρέπει να πλοηγηθούν σε αυτό κριτικά—αυτές οι λέξεις είναι ιστορικά ακριβείς για την προοπτική του μυθιστορήματος αλλά δικαιολογημένα αμφισβητούνται σήμερα.
Το λεξιλόγιο δεν只是裝飾· χτίζει τον κόσμο. Μας αφήνει να ακούσουμε την ανατολική αριστокраτεία, την κοινότητα των σκλάβων, τους γεωργούς και τους carpetbaggers—όλα μέσω του φίλτρου των επιλογών μιας μόνο συγγραφέως. Αυτή η γλωσσική αρχιτεκτονική είναι ο λόγος για τον οποίο το μυθιστόρημα παραμένει σημείο αναφοράς (και πεδίο μάχης) για συζητήσεις της νότιας λογοτεχνίας, μνήμης και αναπαράστασης.