Αυτή η ποιητική μεταφορά αντιπαρατίθει την ομορφία και τη θνησιμότητα:
Κριτικεύει την रोμαντισμένη εικόνα των πυροβόλων—την θηλκτήρρια εμφάνισή τους έναντι του μοναδικού τους σκοπού: της καταστροφής. Όπως ένα δάσος τριαντάφyllων, το όπλο προσκαλεί στην αγγέλλωση αλλά προκαλεί πληγές. Η εικόνα ανακαλεί τη δυальτητα της χαράς/πόνου, της έλξης/αποστροφής, προτρέποντας στην ανασκόπηση της δοξολογίας της βίας.