Η Τεστάτα και ο Κολονιαλισμός: Αμφισημία Υπέρ Έγκρισης
Η Τεστάτα δεν υιοθετεί μια'unica, ρητή στάση για τον κολονιαλισμό. Ωστόσο, καλεί σε πολλαπλές αναγνώσεις:
- Πρόσπερο ως κολονιστής: Αφικνείται, εξουδετερώνει τον Καλίμπαν («αυτό το πράγμα της σκοτεινότητας»), επιβάλλει τη γλώσσα και τη μαγεία του, και ισχυρίζεται το νησί.
- Καλίμπαν ως αποικισμένος: «Αυτό το νησί είναι δικό μου από τη Σύκορα τη μητέρα μου», αντισταθείς, μαθαίνει γλώσσα για να καταράται.
- Αμφισημία: Ο Πρόσπερο επίσης ελευθερώνει τον Αρίελ, συγχωρεί τους εχθρούς και αποτάσσει τη μαγεία—υποδεικνύοντας εξιλέωση.
- Ο υτοπικός λόγος του Γονζάλο (Πράξη 2, Τοποθεσία 1) φαντάζει μια «κοινωνία» χωρίς κυριαρχία—κρίτη της ευρωπαϊκής επέκτασης.
Οι μαθητές διαφωνούν αν το έργο κριτικάρει, δικαιολογεί ή απλώς αντανακλά τις κολονιακές δυναμικές. Η δύναμή του έγκειται στην τάση, όχι σε μια ξεκάθαρη ηθική.