Η σκηνή του μπαλκονιού (2.2) αποκαλύπτει τη Τζουλιάτα σε στρώσεις συναισθημικής ταραχής — όχι απλό ρομαντικό.
«Τι είναι σε ένα όνομα; Αυτό που λέμε τριαντάφυλλο / Με οποιοδήποτε άλλο όνομα würde μυρίζει ομοίως.» Αναλύει την κοινωνική φαντασία που τις χωρίζει. Πνευματική οργή για αυθαίρετες ετικέτες.
«Αν βλέπουν εσένα, θα σε σκοτώσουν.» Άμεσος φυσικός κίνδυνος εδάφιζει τη λυρική της. Είναι πρακτική: «Πώς ήρθες εδώ;»
«Με αγαπάς; Ξέρω ότι θα πεις 'Ναι'... / Ω μαλακέ Ρόμεο, / Αν αγαπάς, δήλωσέ το πιστά.» Απαιτεί αλήθεια, όχι ποίηση. «Ή αν νομίζεις ότι κερδίζομαι πολύ εύκολα, / Θα φρυνάρω και θα γίνω αντίθετη και θα πω όχι.» Ξέρει το παιχνίδι και το αρνείται.
«Αρνήσου τον πατέρα σου και απόρριψε το όνομά σου· / Ή, αν δεν θες, ομόσος μου για τον έρωτα, / Και δεν θα είμαι πλέον Καπιγιέτ.» Προσφέρει πλήρη ρήξη για αυτόν.
Σκηνοθετική εντολή (υπονοούμενη): «τρέμει και πέφτει στο κρεβάτι της» στο όνομά του. Το σώμα προδίδει τον έλεγχο του νου.
Η Τζουλιάτα είναι: πνευματικά αιχμηρή, φυσικά ευάλωτη, συναισθηματικά γυμνή, στρατηγικά θρασύ. Ούτε θύμα του έρωτα — η αρχιτέκτονας του.