Ο Κύριος Καπυλετ δεν είναι κακοδαίμων στην έννοια του Ιάγο. Είναι κάτι πιο διεισδυτικό: ένας άντρας που πιστεύει ότι η εξουσία του είναι αγάπη, ο έλεγχός του είναι προστασία, και η υπερηφάνειά του είναι τιμή. Μέσω του, ο Σέκσπηρ διαсекεί πώς η πατριαρχική εξουσία καταστρέφει αυτό που ισχυρίζεται να εκτιμά.
Η αυτοπεποίθηση του Καπυλετ είναι συνδεδεμένη με το οικογενειακό όνομα και τη δημόσια φήμη. Δεν μπορεί να διακρίνει μεταξύ τιμής και εγώ. Κάθε προσβόλη στο σπίτι του είναι τρῶμα στην ψυχή του.
Η αίματινη πιστότητα γίνεται φιάλεμα. Η αρνητική της Τζουλιέτας να παντρευτεί τον Πάρισιο δεν είναι εφηβική επανάσταση — είναι προδοσία στην μάρκα Καπυλετ. Την λέει «βάρος», «νέκρα», «απειθής ριψοκίνδυνος». Η γλώσσα της ιδιοκτησίας, όχι της συγγένειας.
Το δόλωμα προηγείται του. Δεν το αμφισβητεί· το εφαρμόζει. Η ειρήνη είναι αδυναμία. Το αίμα Μονταγιού είναι το μόνο αποδεκτό νόμισμα.
Ο θυμός του είναι θεατρικός — εργαλείο. Μεταβαίνει από ευγενικό φιλοξενούμενος («Καλώς ήλθατε, κυρίε!») σε τυραννικό («Κρεμάσαι, νέα βάρος!») σε δευτερόλεπτα. Η απρόβλεπτη φύση του κρατά το νοικοκυριό του εκτός ισορροπίας.
Ποτέ ρωτάει τη Τζουλιέτα τι θέλει. Ανακοινώνει. Σχεδιάζει. Απειλεί. Όταν αντιστέκεται, δεν ακούει — κλιμακώνει. Το αποτέλεσμα: η Τζουλιέτα προσομοιώνει τον θάνατο για να φύγει από αυτόν.
Πατριάρχης. Γυναίκα. Κόρη. Υπηρέτες. Κάθε τάξη οφείλει υπακοή στην ανωτέρω. Καμία διαφωνία επιτρέπεται. Η δομή είναι σκληρή γιατί η εναλλακτική — διαπραγμάτευση — νιώθει ως παράδοση.
Θέλετε να δει τη Τζουλιέτα νεκρή παρά ατιμασμένη. «Αν είσαι δική μου, θα σου τη δώσω στον φίλο μου· / Αν δεν είσαι, κρεμάσαι, λιτανεύεις, πεινάς, πεθαίνεις στους δρόμους.» Το απόλυτο αποκαλύπτει την ιεραρχία: οικογενειακό όνομα > ζωή κόρης.
Καταδικάζει τη βία Μονταγιού ενώ τη διατηρεί. Ζητάει ειρήνη από άλλους ενώ τρεφει τον πόλεμο. Το διπλό πρότυπο είναι αόρατο για αυτόν — τυφλότητα της εξουσίας.
Ο Καπυλετ επιβιώνει το έργο. Αλλά οι τελευταίες του φράσεις — «Ω αδερφέ Μονταγιού, δος μου το χέρι σου» — έρχονται πάνω από τον τάφο της κόρης του. Μαθαίνει μόνο όταν τα δίδακτικά είναι ανεκτά.
Ο Σέκσπηρ κάνει τον Καπυλετ άνθρωπο, όχι τέρας. Αυτό είναι που τον κάνει τρομακτικό. Είναι ο πατέρας που αγαπάει τη κόρη του μέχρι τον θάνατο — κυριολεκτικά.