Το «Το Σίδερο» του Άρθουρ Μίλερ χρησιμοποιεί μια σειρά λογοτεχνικών μέσων για να εμβαθύνει τα θέματα της υστέρας, της ακεραιότητας και της πολιτικής καταδίωξης. Παρακάτω παρουσιάζονται τα πιο σημαντικά με παραδείγματα από το έργο.
Ολόκληρο το έργο λειτουργεί ως αλληγορία για τις ακροαματικές διαδικασίες του ΜακΚάρθι τη δεκαετία του 1950, όπου αθώοι άνθρωποι κατηγορούνταν για κομμουνισμό χωρίς απόδειξη. Οι δίκες των μαγών της Σάλεμ αντικατοπτρίζουν τις έρευνες του «Κόκкинου Φόβου», επισημαίνοντας τους κινδύνους της μαζικής υστέρας και των άgrondων κατηγοριών.
Αντικείμενα και χώροι μεταφέρουν συμβολικό βάρος:
Ο Μίλερ χρησιμοποιεί μεταφορές για να μεταδώσει εσωτερικές καταστάσεις. Για παράδειγμα, η Αμπιγέιλ Γουίλιαμς περιγράφει τον εαυτό της ως «ένα πουλί που τραγουδάει στον άνεμο», υποδηλώνοντας sekä ελευθερία όσο και ευθραυστότητα. Ο Τζον Πρόκτορ λέει «Έκανα μια καμπάνα από την τιμή μου!», μετατρέποντας τη φήμη του σε ένα ηχητικό αντικείμενο που μπορεί να σπάσει.
Μη ανθρώπινα στοιχεία αποκτούν ανθρώπινες ιδιότητες για να ενισχυθεί η ατμόσφαιρα. Η Αμπιγέιλ περιγράφει τον άνεμο ως «χέρι κρυψονάνδρου», μετατρέποντας τη φύση σε απειλητική παρουσία.
Η επανάληψη αρχικών συμφώνων προσθέτει ρυθμική ένταση:
Η επανάληψη φωνηέντων δημιουργεί ηχητική συνοχή:
Το κοινό ξέρει ότι τα κορίτσια προκαλούνται την κατόχιση ενώ το δικαστήριο τους πιστεύει, δημιουργώντας τάση μεταξύ الظاهر και της πραγματικότητας.
Η Ελισάβετ Πρόκτορ με την ειλικρίνεια και την αυτοαρκέστα της αντίθετα με την απάτη και την πάθος της Αμπιγέιλ· ο Χέιλ με την αναλυτική αυστηρότητά του αντίθετα με την πραγματική ηθική του Πρόκτορ.