Η κλιμάξ της Πράξης 2 φτάνει όταν ο Τζον Πρὸκτορ αντιμετωπίζει την Αμπιγέιλ Γουίλιαμς — είτε στο δάσος είτε στην είσοδο του δικαστηρίου, ανάλογα με τη σκηνοθέτηση. Αυτή ομολογεί, «Χοροπούλαμε στο δάσος… Δεν θα επιτρέψω να μαυρίζεται το όνομά μου!» Ο Πρὸκτορ αντιδράει απειλώντας να αποκαλύψει την περίπλοκή τους: «Τη γνώρισα.»
Αυτή η στιγμή είναι η άξονας της παράστασης:
Ιδιωτική αμαρτία γίνεται δημόσιο όπλο, και οι προσωπικές κληρούσεις εκραγδαίνουν σε κοινωνική κρίση.