Όταν ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ fréquentε το Βασιλικό Νέο Σχολείο στη Στρατφόρντ-άπον-Άβον, η εκπαίδευσή του πραγματοποιούνταν κυριολεκτικά στα λατινικά. Το πρόγραμμα γραμματικού σχολείου της ελισαβετιανής Αγγλίας σχεδιάζονταν για να παράγει γραμματικούς, ρητορικά δεξιοτεχνή νέας, και τα λατινικά ήταν η αμφισβητήσιμη γλώσσα της μάθησης.
Μερικά γραμματικά σχολεία προσέφεραν βασικά ελληνικά — συνήθως την Καινή Διαθήκη και ίσως τον Όμηρο — αλλά δεν υπάρχει απόδειξη ότι ο Σαίξπηρ διάβαζε ελληνικά ροδικά. Το διάσημο σχόλιο του Μπεν Τζόνσον ότι ο Σαίξπηρ είχε «μικρά λατινικά και λιγότερα ελληνικά» υποδηλώνει ότι είχε μερικά ελληνικά, αλλά πολύ λιγότερα από τα λατινικά.
Επίσημη μελέτη αγγλικής λογοτεχνίας δεν υπήρχε. Τσόςερ, Γουάουερ και Μαλόρι δεν ήταν ακόμα μέρος κανενός προγράμματος. Η κυριότητα του Σαίξπηρ στα αγγλικά ήρθε από ανάγνωση, γραφή και το ζωντανό γλωσσικό περιβάλλον του θεάτρου.
Συμπέρασμα: Τα λατινικά ήταν η γλώσσα της επίσημης εκπαίδευσής του. Τα ελληνικά ελάχιστα. Τα υπόλοιπα τα απέκτησε μόνος του.