Η Πράξη 1 καθορίζει το λεκτικό σύμπαν του παιχνιδιού: αγάπη και βία εκφρασμένη μέσω ήχου και εικόνας. Κύρια μέσα:
«Η Τζουλιέτα είναι ο ήλιος» (Ρωμέο, 1.5) – Η ομορφία ως αστρικό φως· ο κόσμος ανακατευθύνεται γύρω από αυτή.
«Ω Ρωμέο, Ρωμέο, γιατί είσαι Ρωμέο;» (Τζουλιέτα, 2.2) – Το όνομα ως κατάρα/εμπόδιο. «Γιατί» = γιατί, όχι πού. Ρωτάει: γιατί πρέπει να είσαι ο εχθρός;
«Τα αστέρια σήμερα βγήκαν για να μας σκοτώσουν» (Τζουλιέτα, 3.5) – Η μοίρα ως δολοφόνος. Ο κόσμος ολόκληρος είναι εχθρικός.
«Δύο οικogeneίες, και οι δύο όμοιες σε αξιοπρέπεια» (Πρόλογος) – Μουσική ισοτιμία. Τα «β» και «δ» δεσμεύουν τους αντιπάλους.
«Και η ειρήνη κηρύσσει τον εαυτό της να είναι εχθρική» (Πρόλογος) – Ηχώ φωνηέντων του συγκρούσεως: μακρό «ε» στην ειρήνη/κηρύσσει/είναι/εχθρική.
«Αλλά ησυχία! τι φως μέσω εκείνου του παραθύρου σπάει;» (2.2) – Μαλακό «σ»/«τ» ησυχία. Η γραμμή ακούγεται σαν ψιθύρισμα.
Το πλεονάσμα της Πράξης 1 είναι αμείβων ιαμβικό πεντάμετρο—φυσική ομιλία ανεβασμένη. Το κοινό σονέτο (1.5, στίχοι 93–106) είναι η εξαίρεση: 14 στίχοι, ABAB CDCD EFEF GG, μαζί. Η πρώτη τους συζήτηση είναι ένα ποίημα.
Η Πράξη 1 δεν απλώς παρουσιάζει χαρακτήρες—αρμονίζει το αυτί του κοινού στη συχνότητα του παιχνιδιού.