Spoonbridge and Cherry: Το Διαμαρτυρόμενο Εικονικό Σημάδι του Minneapolis
Το Spoonbridge and Cherry (1988) του Κλάους Ολντένμπουργκ και Κουςζι βαν Μπράγκκεν καθησυχάζει στον Κήπο Γλυπτών του Minneapolis σαν ένα υπερρεαλιστικό υπολείμμα πικνίκ: ένα 51-ποδιό ατσάλινο κουτάλι που καφετζάει ένα 16-ποδιό φωτεινό κόκκινο κεράσι, νερό ρέει από το στάβλο του κερασιού σε λίμνη κάτω. Είναι παιχνιδιάρικο, τεράστιο και απόλυτα αδιέξοδο.
Γιατί Γιορτάζεται
- Pop art σε αρχιτεκτονική κλίμακα – Μετατρέπει ένα οικιακό αντικείμενο σε δημόσιο μνημείο, δημοκρατικοποιώντας την τέχνη.
- Γενιά site-specific – Η κοιλιά του κουταλιού ευθυγραμμίζεται με το πλέγμα του κήπου· η ανάκλαση του κερασιού διπλασιάζει την γλυπτή στο νερό.
- Πολιτιστική παρουσία – Κάρτες-απόδειξη, καμπάνιες τουρισμού, προτάσεις γάμου, σκελετήριαση στην κοιλιά του κουταλιού στα χιόνια (αδιευκρινίστως). Είναι ο Ειφελ του Minneapolis.
- Βάρος στην ιστορία τέχνης – Τα μεγάλα κλίμακας συνηθισμένα αντικείμενα του Ολντένμπουργκ (Clothespin, Batcolumn, Shuttlecocks) αναδιαμόρφωσαν τη δημόσια γλυπτική. Αυτό είναι καριέρα peak.
Γιατί Κριτικάρεται
- Εμπόδιο ορίζοντα – Από ορισμένες γωνίες, το κεράσι μπλοκάρει το corridor θέας του Walker Art Center.
- Διαμαρτυρία «kitsch» – Οι κριтики υποστηρίζουν ότι είναι ένα οπτικό καламπόκι τεταμένο λίαν: ένα κουτάλι; Ένα κεράσι; Πραγματικά;
- Διαμαρτυρίες τοποθεσίας – Μερικοί το ήθελαν στο downtown, όχι σε κήπο ήδη πυκνό σε γλυπτά.
- Κόστος συντήρησης – Το ατσάλι απαιτεί εξειδικευμένο καθαρισμό· το σύστημα νερού χρειάζεται χειμερινή προετοιμασία.
Το Βerdict
Η διαμάχη είναι το σημείο. Η δημόσια τέχνη που αρέσει σε όλους δεν προκαλεί κανέναν. Το Spoonbridge and Cherry επιβάλλει αντιμετώπιση: Τι ανήκει στον δημόσιο χώρο; Ποιος αποφασίζει; Μπορεί ένα καламπόκι να είναι landmark; Τρία δεκαετίες αργότερα, η απάντηση είναι ναι - το Minneapolis δεν θα ήταν Minneapolis χωρίς αυτό.