Ραφαήλ: Μεστράς της Αναγέννησης της Αρμονίας, του Φωτός και της Αρχιτεκτονικής
Ραφαήλ Σάντσιο ντε Ουρμπίνο (1483–1520), γνωστός ως Ραφαήλ, πέτυχε σε 37 χρόνια ό,τι οι περισσότεροι καλλιτέχνες δεν πετυχαίνουν σε ολόκληρη τη ζωή τους: ορίζοντας το ιδεάλυψη της Υψηλής Αναγέννησης.
Ζωγραφικά傑作
- Η Σχολή της Αθηνάς (1509–1511) – Τοιχογραφία στο Βατικανό που συγκεντρώει αρχαίους φιλοσόφους· απόδειξη προοπτικής, Πλάτων/Αριστοτέλης στο κέντρο = ιδεαλισμός εναντίον εμπειρισμού.
- Η Σιστινά Μαдонνα (1512–1513) – Λάδι σε καμβά· εικονογραφική Μαдонνα/Παιδί με κουρτίνες, πούττι· συναισθηματική βάθος μέσω βλέμματος και γέστους.
- Η Μεταμόρφωση (1516–1520) – Τελευταίο έργο· διπλή敘事 (Χριστός μεταμορφωμένος ανώτερα, δαιμονισμένο αγόρι κάτω)· δραματικό φως, συνθετική πολυπλοκότητα.
Αρχιτεκτονική Εργασία
- Εκκλησία Σαντ' Ελίτσιο ντεγλι Ορεφίτσι (Ρώμη) – Μικρή αλλά αρμονική κεντρική σχέδιο.
- Παλάτσο Παντολφίνι (Φλωρεντία) – Προσώπιο παλάτιου που επιδεικνύει κλασικές αναλογίες.
- Ανατέθηκε αρχιτέκτονας του Αγίου Πέτρου (1514) μετά τον θάνατο του Μπραμάντε· σχέδια τροποποιήθηκαν από posteriors αρχιτέκτονες.
Κληρονομιά
Το εργαστήρι του Ραφαήλ έγινε κέντρο παραγωγής για παπικές εντολές. Ο στυλ του—καθαρότητα, χάρη, ιδεαλισμένη ομορφιά—έγινε ακαδημαϊκό πρότυπο για αιώνες («Ραφαελεσκ»). Ο θάνατός του στα 37 από πυρετό συνέκοψε μια καριέρα που ήδη hadde μεταμορφώσει την πορεία της δυτικής τέχνης. Ταφείς στο Πάνθεον, το επιτάφιό του γράφει: «Εδώ κείται ο Ραφαήλ, από τον οποίο η Φύση φοβόταν να ξεπεραστεί ζωντανός, και όταν πέθανε, φοβόταν ότι θα πεθαίνει κι αυτή».