Το γένιο του Σέικσπηρ κείται σε χαρακτήρες που αρνούνται απλές κατηγορίες—ούτε καθαρά ηρωικοί ούτε κακοί, αλλά αντιφατικοί, εξελισσόμενες και βαθιά άνθρωποι.
Διανοητικός, παράλυτος από την αμφιβολία, ικανός για βία (Ophelia, Rosencrantz/Guildenstern) και νευραιότητα (Horatio, Yorick). Το «antic disposition» του κρύβει—και γίνεται—αληθινή διάσπαση.
Πρωθυμικός στρατιώτης που δελεάζεται από την προφητεία, σκληρύνει από τη δολοφονία, αποσυναρμολογείται από την καρδιά. «I am in blood / Stepp'd in so far» — ξέρει την καταδίκη του και συνεχίζει.
Ευγενής ξένος, αγαπητικός σύζυγος, καταρρακτών από την ασφάλεια που εξοπλίζει ο Iago. Η τραγωδία του: μεγαλείο ψυχής με θανάσιμη ραγάδα.
Περιφανής πατέρας που συγχέει την κολοκύθα με αγάπη, γυμνώνει την εξουσία του, μαθαίνει σοφία μέσω της τρελής. «I am a very foolish fond old man» — η πιό καταστροφική γραμμή του έργου.
Αυτοί οι χαρακτήρες επιβιώνουν διότι αντιφασίζουν εαυτούς τους—ως εμείς. Προσκαλούν ατελείωτη再ερμηνεία διότι καμία μοναδική ανάγνωση δεν τους περιέχει. Αυτό είναι η υψηλότερη επιτυχία της λογοτεχνίας.