Η έμπνευση δεν είναι αέναος σπινθήρας—είναι ηλιακτική έλξη προς κάτι μεγαλύτερο. Σε αντίθεση με τη μοтиваσión (που ωθεί), η έμπνευση τράβει. Εδώ είναι εξακομμάτια σημάδια:
Πελλοσβήν. Δάκρυα. Μπλαॉक στο λαιμό. Αφύπνιτος ροή θαύματος ή χαράς που νιώθεται φυσικά. Το σώμα ξέρει πριν ο νους τη διατυπώσει.
Η ιδέα, η εικόνα, ή η στιγμή δεν φεύγει. Την ανακαλύπτετε πλύνοντας πιάτα, οδηγώντας, ξυπνώντας στις 3 το πρωί. Αναδιατάσσει το μεντάλ σας έπιπλο.
Πρέπει να δημιουργήσετε, να γράψετε, να χτίσετε, να επικοινωνήσετε, να αλλάξετε. Οχι «πρέπει»—πρέπει. Η ενέργεια είναι γεννητική, όχι υποχρεωτική.
Αξαφνικά βλέπετε συνδέσεις, δυνατότητες, ομορφιά εκεί που δεν υπήρχε τίποτα. Τα προβλήματα γίνονται παζλ· τα όρια γίνονται ορίζοντες.
Αίσθηση άψιμης κάτι μεγαλύτερου: φύσης, ανθρωπότητας, θείου, γενεάς δημιουργών. Το εγώ σμικρύνεται· η ανήκειευση διευρύνεται.
Η ομιχλή ανεβαίνει. Ξέρετε, τουλάχιστον για τώρα, γιατί είστε εδώ. Η προθυμία αντικαθιστά την άγχος. Το μονοπάτι φαίνεται φωτεινό.
Η έμπνευση μπορεί να διαρκέσει λεπτά ή δεκαετίες. Αλλά το δακτυλογραμμένο της είναι πάντα ανάπτυξη. Όταν την νιώσετε, μην την αναλύετε—ακολουθήστε.