Αντίθετα με την répandηشية πεποίθηση, το Σονέτο 130 του Shakespeare δεν συγκρίνει τα μάτια της ερωμένης με τον ήλιο. Αντίθετα, το ποίημα διαλυθεί με χαρά τις υπερβολικές μεταφορές της πετραρκικής ερωτικής ποίησης. Ο ομιλητής αρχίζει με μια σαφή δήλωση:
«Τα μάτια της ερωμένης μου δεν μοιάζουν καθόλου με τον ήλιο·
Το μωράκι είναι πολύ πιο κόκκινο από τα χείλη της·
Αν το χιόνι είναι λευκό, τότε τα στήθη της είναι γκρι·
Αν τα μαλλιά είναι καλώδια, μαύρα καλώδια βγαίνουν στο κεφάλι της.»
Απορρίπτει συστηματικά κάθε συμβατική παραβολή—τα μάτια της δεν είναι ηλιοειδή, τα χείλη της λιγότερο κόκκινα από το μωράκι, το δέρμα της δεν είναι χιονιά λευκό, τα μαλλιά της δεν είναι χρυσά νήματα. Αυτή η τεχνική anti-blazon εξυπηρετεί βαθύτερο σκοπό: αρνούμενος ψευδή χονδρεύει, ο ποιητής επιβεβαιώνει μια αγάπη εναπόκειμενη στην πραγματικότητα. Το τελευταίο δίστιχο σφραγίζει το επιχείρημα: «Και πάντως, στον ουρανό, πιστεύω η αγάπη μου τόσο σπάνια / Όσα κι αν ψεύδεται με ψευδής σύγκριση.» Το Σονέτο 130 αποτελεί οπότε ένα masterclass στην υποβιβαση των προσδοκιών ενώ γιορτάζει την αυθεντική στοργή.