Ο Αίμωνας δεν λέει ποτέ «μην είσαι αμετάβλητος». Αλλά το επιχείρημά του προς τον Κρέοντα είναι ακριβώς αυτό: η σοφία απαιτεί ευελιξία.
Στο αντιπρόσωπό τους (Πράξη 3), ο Αίμωνας προτρέπει:
Φύση εναντίον Νόμου: Φυσικός νόμος (προσαρμοστικότητα, ανάπτυξη) εναντίον σκληρής σύμβασης (το διάταγμα του Κρέοντα). Ο Αίμωνας υποστηρίζει ότι ο άρχοντας που δεν μπορεί να γαμπρώσει, σπάει — σαν δέντρο στην πλημμύρα. Η φωνή της πόλης (φήμες, φόβος, οίκτος) είναι δεδομένα· η αγνόησή της είναι πολιτική αυτοκτονία.
Ο Αίμωνας δεν αμφισβητεί την εξουσία του Κρέοντα — αμφισβητεί την κρίση του. «Μην είσαι πάντα σωστός / αλλά μάθε πότε να cedείς.» Αυτό είναι η φρόνησις (πρακτική σοφία) εναντίον της σκοπιμότητας.
Ο Κρέοντας αρνείται. Ο Αίμωνας πεθαίνει. Η Θήβα πέφτει. Το έργο δικαιώνει τον Αίμωνα: ο αμετάβλητος άρχοντας καταστρέφει αυτό που κυβερνά.
Ο Σοφοκλής δίνει τη καλύτερη πολιτική συμβουλή στον χαρακτήρα με την λιγότερη εξουσία — και κάνει την αρνηση του βασιλιά την κινητήρια της τραγωδίας.