Η Αντιγόνη αντιμετωπίζει τον θάνατο με επαναστατική τολμή. Ξέρει ότι η ταφή του Πολυνείκη παραβιάζει το διάταγμα του Κρέοντα και εξασφαλίζει την εκτέλεσή της, ωστόσο επιλέγει το θείο νόμο παρά την ανθρώπινη απόφαση. Κατά τη δίκηση, δηλώνει ότι είναι "περηφανή που πεθαίνω" για τον αδερφό της και αναμένει Wiedersehen στο μετόν. Η αποφασιστικότητά της δεν προέρχεται από επιθυμία θανάτου αλλά από ασυμπτωματική ηθική πεποίθηση—δεν θέλει να πεθάνει, αλλά αρνείται να ζήσει αδόξα.