Οι παιδικές εμπειρίες επηρεάζουν σημαντικά τη συμπεριφορά χρήσης μαсок κατά πανδημιών μέσω διαφόρων ψυχολογικών και κοινωνικών μηχανισμών:
Τα παιδιά που παρατηρούσαν τους φροντιστές τους να φορούν συνεπώς μάσκες εσωτερικοποιούν αυτό ως κανονική συμπεριφορά, αυξάνοντας τη δική τους συμμόρφωση. Αντίθετα, η γονική αντίσταση στη φορούση μάσκας μπορεί να φυτέψει αρνητικές αντιλήψεις και μη συμμόρφωση.
Οι κανονισμοί της ομάδας των φίλων κατά τα διαμορφωτικά χρόνια δημιουργούν μόνιμες व्यवहारικά πρότυπα. Φίλοι που φορούσαν μάσκες ενθαρρύνουν την υιοθέτησή τους· αδιαφορητικοί φίλοι προωθούν την σκεψιμότητα.
Η έμφαση στην υγεία και την ασφάλεια στην παιδική ηλικία καλλιεργεί θετικές στάσεις για τα προληπτικά μέτρα. Η σκεψιμότητα για την αποτελεσματικότητα της μάσκας, αν προσομοιωθεί από τους γονείς, συχνά επιμένει στην ενηλικίωση.
Το να μεγαλώνεις σε κοινότητες που προτεραιούσαν τη δημόσια υγεία και κανονικοποίησαν τη φορούση μάσκας αυξάνει την πιθανότητα υιοθέτησης. Η πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη και οι κοινωνικοί κανονισμοί παίζουν καθοριστικό ρόλο.
Αρνητικές παιδικές εμπειρίες μπορούν να αυξήσουν την ευαισθησία στον κίνδυνο, κάνοντας τις μάσκες να νιώθουν προστατευτικές. Εναλλακτικά, το τραύμα μπορεί να συνδέσει τις μάσκες με άνετα ή προκαλούμενες αισθήσεις, μειώνοντας την προθυμία φορούσης.
Ενώ οι παιδικές εμπειρίες είναι θεμελιώδεις, η συμπεριφορά φορούσης μάσκας των ενηλίκων αντανακλά επίσης ατομικούς παράγοντες, κοινωνικές επιρροές και πρόσβαση σε ακριβείς πληροφορίες.