Στο Τέταρτο Στάσιμον της Αντιγόνης, ο Χορός συγκρίνει την ηρωίδα με μια αηδόνι που θρηνεί τον χαμένο της Ίτυλο—μυθικός παράλληλismos που ανεβάζει την αντίσταση της Αντιγόνης στο επίπεδο της αιώνιας θλίψης.
Η Πρόκνη, μεταμορφωμένη σε αηδόνι, πενθεί για τον γιο της Ίτυλο, που σκοτώθηκε από την αδελφή της Φιλομήλα. Ο παράλληλισμος με την Αντιγόνη είναι πολυεπίπεδος:
Η εικόνα της αηδόνι μεταμορφώνει την προσωπική αντίσταση της Αντιγόνης σε μυθικό, αιώνιο αρχέτυπο. Η αντίστασή της γίνεται όχι απλώς πολιτική αλλά κοσμική—ένα τραγούδι πένθους που αρνείται να σιγάσει, ηχώ σε όλα τα αιώνες ως μαρτύριο της δύναμης της συνείδησης πάνω στην τυραννία.