Η ακριβέστερη εξήγηση για την κατάρρευση των περισσότερων αμερικανικών υτοπικών κοινωνιών του 19ου αιώνα είναι το (D) Όλα τα παραπάνω. Αυτές οι κοινότητες — Ονείδα, Νιού Χάρμοニー, Μπрук Φάρμ, φουριεριστικά φαλάγια, σάκερ βιλάτζ, οι κολονίες Αμανάς και δεκάδες άλλες — συνήθως υπεκώλυσαν σε θανατηφόρο συνδυασμό ηγετικών αποτυχιών, ανεπάρκειας μελών και οικονομικής μη βιωσιμότητας. Αυτοί οι παράγοντες δεν ήταν εναλλακτικές· ενισχύονταν αλληλοεπιδραστικά.
Πολλές κοινότητες περιστρέφονταν γύρω από έναν οραματία ηγέτη της οποίας η εξουσία παρέμενε ανεξέλεγκτη:
Χωρίς θεσμικούς ελέγχους, τα προσωπικά ελαττώματα των ιδρυτών γινόταν συστημικά ελαττώματα.
Οι νεοσυλλεγμένοι ήταν συχνά intelectuals, μεταρρυθμιστές ή αναζητητές χωρίς πρακτική εμπειρία γεωργίας ή τεχνών. Οι ερuditες του Μπрук Φάρμ ασχολούσανταν με κοπριά και γάλα· η «φορτηγάδα γνώσης» της Νιού Χάρμοニー περιλάμβανε λίγους γεωργούς. Μη ρεαλιστικές προσδοκίες — αναψυχή, ισότητα, πνευματική πληρότητα — συγκρούονταν με εργασία από αυγή έως δούρεμα. Υψηλή μετακίνηση (το Μπрук Φάρμ μέτρια 30% ετήσια απώλεια μελών) απέτρεπε την επικάλυψη δεξιοτήτων.
Οι περισσότερες κοινότητες απέτυχαν να παράγουν πλεονεκτική αξία:
Εξωτερικές πίεσεις — κρίσεις (1837, 1857), ανταγωνισμός σιδηροδρόμων, βιομηχανική αμοιβαία εργασία — έκαναν την αυταρκία αδύνατη.
Κοινότητες που επέβιωσαν δεκαετίες ή αιώνες (Χούττεραιτες, Αμανάς, Μπράντερχοφ) μοιράζονταν:
Η υτοπική αποτυχία δεν ήταν αναπόφευκτη — ήταν δομική. Οι λίγες που издόθηκαν αντιμετώπισαν την κοινότητα ως επιχείρηση που απαιτεί δεξιότητα, όχι μόνο πεποίθηση. Τα πειράματα του 19ου αιώνα παραμένουν ζωτικά case studies στην τάση μεταξύ ιδεολογικής καθαρότητας και υλικής επιβίωσης.