Στη ρητορική και την ποίηση, μια αιώνια έννοια είναι μια εκτεταμένη μεταφορά που υποστηρίζει τη μόνιμνη ή αθάνατη φύση κάτι — συνήθως αγάπης, ομορφιάς, τέχνης ή του αγαπητού — συγκρίνοντάς το με αιώνια κοσμικά ή φυσικά φαινόμενα.
Κλασικό Παράδειγμα: Ο Σονέτο 18 του Σέκσπιρ («Να σε συγκρίνω με μια καλοκαιρινή μέρα;») καταλήγει: «Έσοže οι άνθρωποι μπορούν να αναπνέουν ή τα μάτια να βλέπουν, / Έσοže ζει αυτό, και αυτό δίνει ζωή σε σένα.» Το ποίημα γίνεται το σκάφος της αιωνιότητας.
Άλλο Παράδειγμα: Το Σονέτο 75 του Έντμαντ Σπένσερ Amoretti: «Οι στίχοι μου τα σπάνια πρέποντα σου θα αιωνιοποιήσουν, / Και στους ουρανούς θα γράψουν το ένδοξό σου όνομα.»
Η έννοια υποστηρίζει ότι ενώ η φυσική ομορφιά υφίσταται, η καλλιτεχνική αναπαράσταση ξεπερνά τον χρόνο, χαρίζοντας συμβολική αθανασία. Είναι μια δήλωση για τη δύναμη της τέχνης να νικήσει τη θνητότητα — κεντρική προοbsessione της Αναγέννησης.