Το «Μαριάνα» (1830) του Άλφρεντ, Λορντ Τέννυσον, εμπνέεται από το «Μέτρον για Μέτρον» του Σαίξπηρ (Μαριάνα, εγκαταλελειμμένη από το Άντζελο) αλλά μεταμορφώνει ένα δευτερεύον χαρακτήρα σε αρχέτυπο της κρεμασμένης ανίμωσης. Η δύναμη του ποιήματος έγκειται στην σύνδεση του εξωτερικού τοπίου με την εσωτερική στάση.
Το «μοατ-γκρέινζ» (φραγμένο με võρνα αγροκτήμα) είναι τόσο φυσική φυλακή όσο και ψυχολογική μεταφορά. Το νερό την περικυκλώνει — απρόσιτο, ανακλαστικό, ψυχρό. Δεν μπορεί να φύγει· κανείς δεν φτάνει.
Η επανάληψη («Μόνο έλεγε, «Η ζωή μου είναι θλιπερή...»») δημιουργεί έναν χρονικό βρόχο. Το refrain διαφέρει ελαφρώς ανά στροφή — πρωί, βράδυ, νύχτα — σημειώνοντας την παράδοση του χρόνου χωρίς πρόοδο.
Τα «μαύρα βρύα», «οξυδαμένα ηλία», «σπάραγμα αποσκευών» εξωτερικοποιούν την παρακμή της. Αפילו ο «γλυκός ουρανός» την γελάει με αδιαφορία. Η σκιά της τοπίδας («Η σκιά της τοπίδας έπεσε / Επάνω στο κρεβάτι της, στο μέτωπό της») υποδεικνύει την αναπόφευκτη σκοτεινότητα.
Περιμένει το «αυτόν» (Άντζελο; Έρωτα; Θεό;). Το αντικείμενο έχει λιγότερη σημασία από την αναμονή ίδια — ελπίδα που τρέφεται από το τίποτα, γινόμενη ο δικός της τιμωρία.
Δημοσιευμένο στα 21, το «Μαριάνα» αντικατοπτρίζει τις περιορισμένες επιλογές για τις γυναίκες: γάμος ή περιθωριακότητα. Η πασivitή της Μαριάνα δεν είναι ασθένεια — είναι η μόνη εξουσία που επιτρέπεται. Οι σύγχρονες αναγνώσεις τη βλέπουν ως αντίσταση μέσω της αντοχής· η επιβίωσή της είναι η επανάσταση.
Ηρέθισε τους Προ-Ραφαηλίτες (ο Μιγέ ξέγραψε την), τις βικτοριακές διαμάχες για το «γυναικείο ζήτημα» και τους σύγχρονους ποιητές που εξερευνούν την στάση (Πλάθ, Γκλιουκ). Το ποιήμα παραμένει ένα masterclass στο να κάνει το τοπίο να μιλάει το ανέκφραστο.