Η λογοτεχνία και η ιστορία ξεφουσκώνουν από χαρακτήρες που κοιτάζουν με βαθιά υποψία τις αιφνιδίες ανέλιξεις στον θρόνο—και με razón, καθώς τέτοιες ανελεύσεις συχνά σηματοδοτούν συνωμοσία, اغتصاب εξουσίας ή κρυμμένα σχέδια.
Η Μεσαιωνική Ευρώπη είδε αμέτρητα διαδοχικά κρίσεις όπου αιφνίδιες ισχυριζόμενες—με κατάκτηση, πραξικόπημα ή διαμαχόμενη κληρονομιά—ξεκινούσαν πόλεμους. Οι Πόλεις των Τριφύλλιων, ο Εκατονταετής Πόλεμος και πολλοί βυζαντινοί πραξικοπήματα αποτελούν παραδείγματα.
Οι δημοκρατικές εκλογές θεσμικοποιούν την ειρηνική μετάβαση, μειώνοντας την υποψία με τη νομιμοποίηση της ανέλιξης μέσω διαδικασίας. Ωστόσο, ακόμη σήμερα, «επείγουσες» κατακτήσεις εξουσίας ή δυναστικές διαδοχές (π.χ. Βόρεια Κορέα, Συρία) ξυπνούν τον αρχαίο φόβο: ποιος ωφελείται από την σπεύδωση;
Ο τόπος διαμένει γιατί ο κίνδυνος είναι πραγματικός: η ανελεγκτή ταχύτητα στις μεταβάσεις εξουσίας σπάνια εξυπηρετεί τη δικαιοσύνη.