Ο Βίνσετ βαν Χóch ζώγραφισε το Αστερόεσπερο τον Ιούνιο του 1889 ενώ ήταν εθελοντής ασθενής στο ασύλο Saint-Paul-de-Mausole στη Σεν-Ρεμί-ντε-Προβάνς, Γαλλία. Αν και δεν άφησε καμία ρητή γραπτή εξήγηση για αυτό το συγκεκριμένο έργο, τα γράμματά του, οι νωρίσχεδες σκελίδες και η ίδια η ζωγραφιά αποκαλύπτουν πολυεπίπεδες κινήσεις.
Ο στροβιλώμενος, ταραχώδης ουρανός—απεικονισμένος σε βίαια μπλε και φωτειστά κίτρινα—αντιπαραβάλλεται ριζικά με την ηρεμική, ταξινομημένη κάτω χωριά. Αυτή η δυαδικότητα αντανακλά την ψυχική κατάσταση του Βαν Χóch: ένα νου σε χάος που επιθυμεί ηρεμία. Η ζωγραφιά γίνεται οπτικό ημερολόγιο της μάχης του με την ψυχωσία, την ισοlation και την ανα désespηρημένη ελπίδα.
Ο Βαν Χóch σκητούσε συνεχώς την θέα από το παράθυρο του ασύλου—κυπαρισσιά, λόφους, τα βουνά Αλπιλλ. Αλλά το Αστερόεσπερο δεν είναιرفية μεταγραφή. Το ζόγραφισε από τη μνήμη στο στούντιο του τη μέρα, ενισχύοντας τα χρώματα, υπερβολικά τα σχήματα και εφευρώντας τον αστροφυσικό渦. Το αποτέλεσμα είναι η φύση φιλτραρισμένη μέσω έντονης υποκειμενικής όρασης.
Αυτό δεν ήταν απλή έκφραση—ήταν συνειδητός πειραματισμός πέρα από τον Εμπρεσιονισμό, προς τον Εκφρατισμό και την αφαίρεση.
Το Αστερόεσπερο διαμένει γιατί μετατρέπει την προσωπική θλίψη σε καθολική οπτική ποίηση. Καταγράφει την ανθρώπινη ώθηση να βρει ομορφιά και νόημα στο σκοτάδι—μαρτύριο της δύναμης της τέχνης να μεταμορφώσει τον πόνο σε κάτι υπέρτατο και κοινό.