Τα Palantíri: Οι Πέτρες Όρασης της Μέσης Γης στο «The Two Towers»
Ένα Palantír (πληθυντικός Palantíri) είναι μια πέτρα όρασης—παλαιότερο αντικείμενο Νουμενωρέων για τηλεπικοινωνία και απομακρυσμένη παρατήρηση. Στο The Two Towers, γίνονται καθοριστικά όργανα πολέμου, απάτης και μοίρας.
Προέλευση & Φύση
- Δημιουργήθηκαν από τους Νουμενωρέους (πιθανώς τέχνη Φεανόρων) στη Δεύτερη Εποχή.
- Επτὰ πέτρες διανεμήθηκαν: τέσσερις στη Γόνδορ (Orthanc, Minas Anor, Osgiliath, Minas Ithil), τρεις στον Αρνόρ (Annúminas, Amon Sûl, Elostirion).
- Κάθε πέτρα συνδέεται με τις υπόλοιπες—ένα δίκτυο. Ένας χρήστης μπορεί να «κοιτάξει» μέσω άλλης πέτρας, να δει απομακρυσμένα γεγονότα και να προβάλλει σκέψεις.
- Κίνδυνος: Οι πέτρες δείχνουν αλήθεια—αλλά φιλτραρισμένη από την θέληση και τον φόβο του χρήστη. Ο Σαουρόν (μέσω της πέτρας Ιθίλ) παραμορφώνει ό, τι βλέπουν ο Ντεντέθωρ και ο Σαρούμαν.
Στο The Two Towers
Βιβλίο (Το Palantír του Orthanc)
- Σαρούμαν χρησιμοποιεί την πέτρα του Orthanc για να κατασκοπεύει το Μόρντορ—και πέφτει υπό την κυριαρχία του Σαουρόν.
- Γρίμα Wormtongue την πετάει από το παράθυρο του Orthanc (στοχάζοντας τον Γάνταλφ; τον Σαρούμαν;).
- Πιπίν την ανακτά, κοιτάζει—ο Σαουρόν τον αντιμετωπίζει απευθείας. Ο Γάνταλφ τον σώσει, παίρνει την πέτρα.
- Αράγορν αργότερα την αποκαλεί, ξεπερνά τον Σαουρόν με την απλή βούλησή του και την χρησιμοποιεί για να αποκαλύψει την παρουσία του—τράβοντας τη βλέψη του Σαουρόν μακριά από τον Φρόντο.
Ταινία (Απλοποιημένη)
Ο Πιπίν βρίσκει την πέτρα στα ερείπια του Orthanc. Κοιτάζει. Ο Σαουρόν τον βλέπει. Ο Γάνταλφ την παίρνει. Ο Αράγορν την χρησιμοποιεί στην Πύλη του Μαύρου για να διεκτραπεθεί ο Σαουρόν. Λιγότερη έμφαση στο δίκτυο των πετρών, περισσότερη στη «συσκευή όρασης = κίνδυνος».
Γιατί Είναι Σημαντικά
Τα Palantíri ενσαρκώνουν το θέμα του Τόλκιν: η γνώση χωρίς σοφία είναι κίνδυνος. Ο Ντεντέθωρ βλέπει το στόλο, απογνωστικός. Ο Σαρούμαν βλέπει την δύναμη του Σαουρόν, υποτάσσεται. Ο Πιπίν βλέπει το Μάτι, επιβιώνει με χάρη. Ο Αράγορν βλέπει το ίδιο—και επιλέγει να το χρησιμοποιήσει ως όπλο. Η πέτρα δεν αποφασίζει. Ο χρήστης αποφασίζει.