Arts >> Τέχνες και Ψυχαγωγία >  >> Τέχνη >> Γλυπτική

Ιστορία της γλυπτικής πηλού

Από την προϊστορία μέχρι τη σύγχρονη εποχή: η εξέλιξη της γλυπτικής πηλού

Η αισθητική μορφή ξεκίνησε ως ερυθρόκαστανή χθώδης ουσία που πρώτα κατέγραψε την γενναία ύπαρξη του ανθρώπου. Μετά χιλιάδες χρόνια, η μορφή ανήλθε για να αγκαλιάσει το φωτεινό αφηρημένο ίδεο που τιμίζει τη σοφή Protuberance. Ένα έργο τέχνης σε πηλό ομολογεί μια συνθέτωση αίσθησης. Ο ρόλος των χεριών του γλύπτη εξελίχθηκε από πλάστη ανθρώπου σε σιδεράργυρο της αφηρημένης ιδέας.

Αρχαία εποχή

Η τερρακότα («ψημένο χτρίπα») χρησιμοποιήθηκε σε πολιτισμούς που προηγούνται της ιστορίας. Ζωηρό ρεαλιστικό σώμα βλέπεται στην «Αφροδίτη της Willendorf» (24.000-22.000 π.Χ.). Στις αρχαίες εποχές, η πηλή εικόνα ήταν ακαδημαϊκή ομοιότητα. Η «Γυναίκα με υψωμένα χέρια» (7ος αιώνας π.Χ.) αποκαλύπτει χαρακτήρα που βρισκόταν πάνω από την κοινωνία. Οι αρχαίοι βρήκαν καθιερωμένη τελετουργική σημασία στους αθάνατους που ενσώματωναν σε πηλό.

Κλασική εποχή

Τα πηλά έργα επικύρωναν την τάξη που διατάξαν οι άρχοντες και οι ιερείς σε αυστηρή ιεραρχία. Το ιδανικό για μια πολιτεία που κυβερνούνταν από αθάνατους απεικονίζονταν στα στοιχεία της κλασικής μορφής που εκφράζαν είτε πολιτική είτε θρησκεία. Η ενότητα στην ελληνική σταγόνιδια της Νίκης (τέλη 5ου αιώνα π.Χ.) εκφράζει την κλασική ιδέα της καθαρότητας. Στο «Ηραϊον» ναό της Ήρας, η αρμονία ροδιών και κωνού πεύκου κρατά την ευημερία.

Αναγέννηση

Η τερρακότα ανήλθε σε χρυσή διάκριση κατά την Αναγέννηση. Ο άνθρωπος απελευθερώθηκε από το βάρους μιας ανώτατης ιεραρχικής τάξης. Στον πηλό, οι καλλιτέχνες αναγνώρισαν τη νέα θέση του πολίτη σε γλυπτική μορφή που θα μπορούσε να δει ο κόσμος. Με πίστη στο ανθρωπισμό, αντικατέστησαν το καθήκον που κράζει τη μορφή σκληρή με μια ομορφιά που έκανε τη γλυπτική γενναιόδωρη. Μετά από τον Μικελάντζελο που κέρδισε προσοχή εργαζόμενος σε πηλό ως μαθητής του Μπερτόλντ, απέδειξε αφοσίωση στον αληθινό ανθρώπινο υποκείμενο. Τα έργα του Λουκά ντελ Φοβία επιβεβαιώνουν τον φυσιολογισμό και ένα νέο χάρισμα. Οι βαμμένες τερρακότες γλυπτές του είχαν κυρίαρχη λαμπερότητα χαρακτήρα και χρωμάτων με μόνιμη φρεσκάδα.

Νεοκλασική και Διαφωτισμός

Τέλη 18ου αιώνα, η τάξη της πολιτείας ξανά απασχόλησε τον καλλιτέχνη. Ταυτόχρονα, ένας γλύπτης διαφωτίστηκε από τη λογική για τη σημασία του εαυτού. Η τέλεια σε μια ιδανική παρατήρηση εξουσίας ισορροπούσε με σεβασμό στην γενναιότητα ενός nổiμου πολίτη. Ο Αντόνιο Κανόβα δημιούργησε τις οριστικές ευγενείς μορφές που ανθήσαν όταν θέαζαν. Χαρακτηριστική τάση形形 κίνησε τον ροκόκο στυλ του Κλοντίων.

Σύγχρονη εποχή

Η μορφή είναι πάλι ελεύθερη. Ο πολιτισμός που γινώσκεται από πολίτη με γενναία σημασία είναι το κέντρο μιας χαρίτο ιδέας. Ένα καινοτόμο σχήμα εμφανίζει εθνική πολιτική υποχρέωση από την προοπτική του πολίτη. Οι σύγχρονοι καλλιτέχνες επιχειρούν την ομορφιά στην αναλογία του ολόκληρου για να εκφράσουν μια καθαρή αφηρημένη ιδέα. Αρχές 1890, ο Ροντέν θέτει στο «Κεφάλαιο του Μπαλζάκ» μια αιώνια ομορφιά για την καθημερινή ζωή και μια ψυχή που γίνεται δημόσια. Στο «Ροζίτα», ο Αριστίντε Μάγιολ διαμόρφωσε την καλλιτεχνική ανθρώπινη μορφή εξομαλύνοντας φυσικές μορφές σε επίσημη λεπτή ομορφιά που ζει ως τύπος.

Γλυπτική

Related Categories