Η υπόθεση ότι υπάρχει «κανονικό» μέγεθος στήθους για τις γυμνάστριες είναι ανακρίβεια. Οι γυμνάστριες ανώτατου επιπέδου έχουν συνήθως μικρότερη σαρκωτική ικανότητα στήθους λόγω φυσιολογικών προσαρμογών από την έντονη προπόνηση—δεν αποτελεί μια βασική κανονική τιμή.
Αυτή είναι μια φυσιολογική προσαρμογή στα φορτία ανώτατης προπόνησης, όχι μια «κανονική» ή υγιεινή βάση για όλες τις γυναίκες. Οι αματήρ γυμνάστριες ποικίλλουν σημαντικά. Το τρίγωνο της γυναίκας αθλήτριας (χαμηλή ενεργειακή διαθεσιμότητα, μηνιαιακή διαταραχή, χαμηλή οστέωση) είναι σοβαρό ιατρικό ζήτημα στο άθλημα—δεν είναι αισθητικό στόχος.
Οι προπονητές, γονείς και ιατρικό προσωπικό πρέπει να παρακολουθούν την ανάπτυξη, την μηνιαία, την οστέωση και την ψυχολογική ευημερία. Η απόδοση με κόστος τη μακροπρόθεσμη υγεία είναι αποτυχία του συστήματος, όχι της αθλήτριας.