Η χορευτική κουλτούρα της Πουέρτο Ρίκο είναι μια συζήτηση μεταξύ αфриκανικών, ισπανικών και ταΐνικων ριζών—που αναπτύσσεται σε κέντρα κοινότητας, κλάμπ, φεστιβάλ και σαλόνια. Επτά μορφές κυριαρχούν στο ηχητικό τοπίο.
Κουβανικό son + τζαζ της Νέας Υόρκης + καινοτομία της Πουέρτο Ρίκο. Γρήγορη, περίπλοκη, παγκοσμίως κυρίαρχη. Το On2 (στυλ Νέας Υόρκης) είναι η υπογραφή του νησιού.
Γειτονική της Ντομινικανής, πλήρως υιοθετημένη. Απλότητα δύο βημάτων, يقود ρυθμός. Το ξεκίνημα της πάρτι.
Δομινικανική προέλευση, πιο χilled, ρομαντική, κιθαροκατακτημένη. Μόλις στιγματισμένη ως «μουσική των φτωχών»—τώρα παγκόσμιο φαινόμενο.
Μοναδικά Πουερτορικανική. «Η τραγουδητή εφημερίδα.» Αντίφωνο-απάντηση, παντερέτα (χειροτυμπάνο), αφηγηματικά στίχοι—ειδήσεις κοινότητας, σάτιρα, διαμαρτυρία. Ζωντανή, συμμετρική.
Βαθύτατα Πουερτορικανική. Αφρικανικές ρίζες. Ντυμπέλια (μπαρίλες), μαράκας, διάλογος χορευτή-τυμπανιστή—ο τυμπανιστής ακολουθεί τις αυτοσχεδιαστικές κινήσεις του χορευτή. Προγονοτική συζήτηση.
Κουβανική προέλευση, βαλαρίνα διακόσμηση. Τρυφερή, συνκοπισμένη, παιχνιwdιά. Κοινωνική και ανταγωνιστική.
Κουβανικό μπιγκ-μπαντ προήγουmeno της σάλσας. Συνκοπισμένο, χαλκούς-βαριές, γρήγορο. Η εποχή του Παλλάντιουμ στην Νέα Υόρκη την έκανε θρυλική.
Όλα τα επτά μοιράζονται: ρυθμός ως αφήγηση, σώμα ως όργανο, κοινότητα ως πλαίσιο. Δεν τις χορεύεις απλώς. Συμμετέχεις σε αυτές.