Ανάπτυξη Χορευτικού Μοτίβου: 4 Χορεογραφικές Στρατηγικές
Ένα μοτίβο—ένα χαρακτηριστικό κινούμενο ιδεώδες—γίνεται θεματικό υλικό μέσω προσεκτικής ανάπτυξης. Τέσσερις βασικές μέθοδοι:
- Επανάληψη — Επαναλήψη του μοτίβου ταυτότητας (ή σχεδόν ταυτότητας) στον χώρο, τον χρόνο ή τα σώματα. Δημιουργεί αναγνώριση, τελετουργία, μανία. Παράδειγμα: η «συστολή» της Γκράαμ που επαναλαμβάνεται στο Appalachian Spring.
- Παραλλαγή — Τροποποίηση μίας παραμέτρου ανά επανάληψη: τέμπο (αύξηση/μείωση), επίπεδο (υψηλό→χαμηλό), κατεύθυνση (προσώπιστα→πίσω), μέρος σώματος (χέρι→πόδι), δυναμική (ακμιαία→συνεχής), προσανατολισμός, αθροιστική. Διατηρεί την ταυτότητα παράγοντας ενδιαφέρον.
- Αντίθεση — Σύγκριση του μοτίβου με αντίθετο υλικό: γρήγορο/αργό, ακμιαίο/ρευστό, συμμετρικό/ασυμμετρικό, σόλο/ομάδα, σιωπή/ήχος. Η τάση υπογραμμίζει τα χαρακτηριστικά του μοτίβου.
- Ανάπτυξη (Μεταμόρφωση) — Εξέλιξη του μοτίβου καθ' όλο το έργο: αποσπασματισμός, ανάποδη, αναστροφή, σύνθεση με δεύτερο μοτίβο, δραματική τοποθέτηση (αθωότητα→διαφθορά). Το μοτίβο «μεγαλώνει» σαν χαρακτήρας.
Οι μεγάλοι χορεографοί (Μπαλαντσίν, Φορσάιθ, Μπάους, Καν) στρώνουν αυτές ταυτόχρονα. Ξεκινήστε με μία· παρατηρήστε πώς δομίζει μια 3λεπτη μελέτη.