Στο "Two Kinds" της Amy Tan (από το The Joy Luck Club), η μητέρα της Jing-mei εμπνεύστηκε αφού είδε μια νέα κινέζα κοπέλα να παίζει πιάνο στο The Ed Sullivan Show — όχι διαβάζοντας για το «Juilliard Ju» (συνηθισμένο λάθος μνήμης).
Το κορίτσι ήταν πιθανώς ένα prodigy showcase (συνηθισμένο στα variety shows τότε). Η μητέρα της Jing-mei, μετανάστρια με υψηλές ελπίδες για την επιτυχία της κόρης της στην Αμερική, αποφασίζει: πιάνο = престиж, διαπραγματεία, απορρόφηση. Ανταλλάσσει υπηρεσίες καθαρισμού για μαθήματα με τον κ. Chong, γέρο δάσκαλο κουφός.
Η μεταφορική φιλοδοξία της μητέρας vs η αντίσταση της κόρης στο να πλάθεται. Το disaster στο talent show ("Pleading Child") σφραγίζει το σχίσμα. Δεκαετίες αργότερα, η Jing-mei παίζει "Perfectly Contented" — το συντροφικό κομμάτι — συνειδητοποιώντας ότι είναι δύο μισά ενός τραγουδιού.
Η ιστορία δεν είναι για πιάνο. Είναι για μητρότητα μετανάστριας ως προβολή — το παιδί ως σωρός για μη υλοποιημένα όνειρα. Και η ανάκτηση της εξουσίας της κόρης μέσω του ίδιου του οργάνου της καταστολής.