Το κομμάτι «What a Catch, Donnie» (2008) των Fall Out Boy (από το Folie à Deux) τυλίγει την κριτική του σε μια απατηλά γλυκιά μελωδία. Ο ομότιτλος ήρωας, ο Donnie, φαίνεται χαριτωμένος, επιτυχημένος, ο τύπος που όλοι θέλουν – αυτό που οι εφαρμογές ραντεβού θα έλεγαν «catch». Αλλά το τραγούδι καταρρίπτει συστηματικά αυτή την εικόνα, εκθέτοντας την κενότητα κάτω από την παράσταση.
Ο Donnie αντιπροσωπεύει ένα συγκεκριμένο τοξικό ανδρικό εναπόθεμα: τον άνδρα που αντιμετωπίζει τη σύνδεση ως κατάκτηση. Το χάρμα του είναι στρατηγικό, η ευαλωτότητά του παραστασιακή. Στίχοι όπως «I never thought I'd see the day when I'd be the one to run away» αποκαλύπτουν την πυρήνικη αντίθεση – φεύγει την οικειότητα αναζητώντας επιβεβαίωση. Το «catch» είναι παγίδα· ο που πιάνει γίνεται το πιασμένο.
Το τραγούδι είναι πυκνά αλληγορικό. Το «Donnie» πιθανώς αναφέρεται στον Donnie Darko, τον προβληματικό πρωταγωνιστή της κουλτ ταινίας που χειρίζεται την πραγματικότητα. Ο στίχος «From the Belvedere to the Beverly» σχεδιάζει μια γεωγραφία της επιφανειακότητας. Το πιο καταπληκτικό, η γέφυρα δειγματοληψίας τη φράση του Sweeney Todd «The greatest thing you'll ever learn is just to love and be loved in return» – στρεβλόμενη εδώ σε ειρωνεία, γιατί ο Donnie δεν μπορεί να αγαπήσει, μόνο να την παραστρέφει.
Μουσικά, το κομμάτι καθρέφτει την κατάρραξη του υποκειμένου. Ξεκινά με πιανο-μπαλάντα περιökkηση, χτίζεται μέσω ορχηστρικών αναδυμάτων (ορκεστράτα από τον producer Neal Avron), και κορυφώνεται σε ένα χαοτικό, πολυφωνικό outro με guest φωνές από τον Elvis Costello, Travis McCoy και άλλους – ηχητική «αποσύνδεση» όπου η ελεγμένη εικόνα ραγίζει σε θόρυβο. Τα τελευταία δευτερόλεπτα διαλύονται σε πιπίσμου καρδιακοή μονίτορ. Το παιχνίδι του player τελειώνει όχι με γόνα, αλλά με πιπ.
Κρίσιμα, το τραγούδι δεν καταδικάζει μόνο τις θύματα του Donnie – τον ελεεί. Το «What a catch» είναι τελικά τραγικό. Ο αντικειμενοποιητής γίνεται το αντικείμενο, παγιδευμένος σε έναν ναό κατόπτρων της δικής του κατασκευής. Το τραγούδι προωθεί όχι την εκδίκηση, αλλά την αληθινή σύνδεση – το αντίδοτο στην συναλλαγματική κουλτούρα ραντεβού που ο Donnie υλοποιεί.
Σε μια εποχή βελτιστοποιημένων προφίλ και παιχνιδιωμένου ερωτισμού, το «What a Catch, Donnie» παραμένει οξύ διαγνώστη: το απόλυτο «catch» δεν είναι αυτός που εκτελεί την τέλεια παρουσία. Είναι αυτός που έχει το θάρρος να είναι αληθινός.