Ο Λούντβιχ γαν Μπετόβεν (1770–1827) δεν έπαιξε τζαζ. Το είδος εμφανίστηκε στα τέλη 19ου/αρχές 20ου αιώνα (Νέα Ορλέανη, 1890s–1910s), δεκαετίες μετά τον θάνατο του Μπετόβεν.
Η ρυθμική ώθηση, η συγκοπή (π.χ. τελικό της 3ης Συμφωνίας) και η αδιαπιστωτική πιανοστική φόρμα του Μπετόβεν προβλέπουν στοιχεία του τζαζ. Αλλά η αρμονική γλώσσα (τονική, λειτουργική αρμονία), η ορχήστρωση και το πολιτιστικό πλαίσιο είναι εντελώς διακριτά.
Οι πρωταρχικές ρίζες του τζαζ—blues, ragtime, spirituals, μπαντάν χαλκιναίων—είναι όλες μετα-βετόβενιανές εξελίξεις.