2 Ιανουαρίου 1983. Το δεύτερο single από το Thriller βγαίνει. До της τέλους του έτους, το «Billie Jean» θα είχε περάσει επτά εβδομάδες στο #1, θα είχε ωθήσει το άλμπουμ στα 32 εκατομμύρια πωλήσεις μόνο στις ΗΠΑ (και μέτρανε), και θα είχε παρουσιάσει το moonwalk στο Motown 25. Αλλά η δύναμη του τραγουδιού προηγείται του spectacle.
Ο Jackson έφερε ένα home demo στον Quincy Jones: drum machine, synth bass, Jackson που τραγουδάει όλα τα μέρη. Ο Quincy μισούσε τη γραμμή του bass—«too repetitive.» Ο Jackson επέμεινε: «Αυτό είναι το τραγούδι.» Ο Quincy παραχώρησε. Το τελικό track, ηχογραφημένο στο Westlake με τον Louis Johnson στο bass (διπλασιάζοντας τη synth γραμμή του Jackson) και την προγραμματισμένη από τον Jackson drum machine του Ndugu Chancler, διατηρεί εκείνη την υφιστάμενη μινιμαλιστική.
Εμπνευσμένο από groupies που ισχυρίζονταν ότι ο Jackson τους γέννησε παιδιά—επε kehrte εφιάλτης για τον νέο αστέρα. «The kid is not my son» δεν είναι μεταφορά· είναι νομική άμυνα σε μελωδία. Ο χαρακτήρας «Billie Jean» συνθέτει πολλαπλούς ισχυριζόμενους.
Η εμφάνιση στο Motown 25 (25 Μαρτίου 1983)—πρώτο moonwalk, sequined γάντι, μαύρο φεζ—μετατρέψει ένα hit σε ιστορία. Το MTV, αρχικά αντίστατο στους μαύρους καλλιτέχνες, βάζει το «Billie Jean» σε heavy rotation, σπάει το χρωματικό барьер. Το 4/4 drive του τραγουδιού, 117 BPM, και το F♯ minor key γίνονται πρότυπο για την παραγωγή 80s pop.
Σαράντα χρόνια αργότερα, η bass γραμμή παραμένει τα πιο αναγνωρίσιμα τέσσερα measures στην ιστορία του pop. Οχι κακό για ένα demo που ο Quincy σχεδόν απέρριψε.