Arts >> Τέχνες και Ψυχαγωγία >  >> Χορός >> Τζαζ χορός

Πέντε πρωτοπόροι του φλαουτ στην τζαζ της δεκαετίας 1980

Η δεκαετία του 1980 είδε το φλαουτ να στερεώνει την θέση του ως σοβαρή φωνή τζαζ — πέρα από τον नवελτισμόν της融合 των '70. Πέντε καλλιτέχνες διευρύναν το λεξιλόγιο του οργάνου μέσω σύνθεσης, τεχνικής και φοβερής διαγώνιασης τύπων.

  1. Herbie Mann — Ο πρωτοπόρος της fusión. Άλμπουμ όπως το Caminando (1980) και το Peace Pieces (1983) συνδυάζουν βραζιλιάνους ρυθμούς, R&B grooves και thẳng-αένα improvisation. Ο Mann έκανε το φλαουτ κεντρική φωνή στην εμπορική τζαζ.
  2. Hubert Laws — Τεχνική επάρκεια συναντά κλασική ακρίβεια. Το Family (1980), το Wild Flower (1982) και το Laws of Nature (1986) δείχνουν την απρόσκοπτη πλοήγησή του στη τζαζ, την κλασική και την pop. Το έλεγχός του είναι ο χρυσός κανόνας.
  3. James Newton — Avant-garde συνθέτης-φλαουτίστας. Το Suite for Frida Kahlo (1984) και το Portraits (1987) χρησιμοποιούν εκτεταμένες τεχνικές (multiphonics, key clicks, vocalization) για να ζωγραφίσουν συναισθηματικά τοπία. Αντιμετωπίζει το φλαουτ ως ορχήστρα.
  4. Jeremy Steig — Ψυχικό, φωνητικό τόνιο με ευρύ vibrato. Το Firefly (1981) και το Live at the Village Vanguard (1982) αιχμαλωτίζουν τον ακατέργαστο, δακρυστό ήχο του — πλησιέστερο σε μπλουζ τραγουδιστή παρά σε κλασικό φλαουτίστα.
  5. Yusef Lateef — Ο σοφός πολυοργάνουχος. Το Yusef Lateef's Little Symphony (1981, βραβεύτηκε Grammy) και το Meta Yusef (1986) ενσωματώνουν παγκόσμια όργανα (shenai, argol, ταϊβανέζικο φλαουτ) σε μια ολική γλώσσα. Δεν έπαιξε απλώς τζαζ φλαουτ; διεύρυνε τι σημαίνει «φλαουτ».

Συλλογική επίδραση

Αυτοί οι πέντε δεν έπαιξαν απλώς φλαουτ στη τζαζ — έκαναν το φλαουτ απολύτως απαραίτητο στην εξέλιξη της τζαζ των '80. Η κληρονομιά τους ζει σε κάθε φλαουτίστα που αρνείται να ανατεθεί σε μέρη «χρώματος».

Τζαζ χορός

Related Categories