Μπορείτε να σκεφτείτε το "So What" του Miles Davis (Kind of Blue, 1959). Ενώ όχι συνεχής trading, χαρακτηρίζεται από εικονικά alternating solos: John Coltrane (tenor sax) και Kenny Burrell (guitar) σε κάποιες εκδόσεις (το original έχει Cannonball Adderley στο alto).
Αν έχετε συγκεκριμένη ηχογράφηση στο νου, ελέγξτε το personnel—πολλά "trading" moments είναι στην πραγματικότητα sequential solos αντί για call-and-response.