Ο τζαζ χορός δεν έχει έναν μόνο εφευρέτη. Εξελίχθηκε οργανικά σε δεκαετίες μέσω ζωντανού φούσιον αфриκανικών, ευρωπαϊκών και αμερικανικών παραδόσεων κίνησης—αληθινής αντανακλάσεως της πολύπλοκης πολιτισμικής ταπετσαρίας της χώρας.
Αφρικανικός ρυθμικός κίνηση και αυτο발χτωρικό πνεύμα συνέρρευσαν με ευρωπαϊκές δομημένες ζευγάρια χορών και αμερικανικές θεατρικές μορφές. Αυτή η σύνθεση εξελίχθηκε μέσω minstrel shows, vaudeville κυκλώματα, και την έκρηξη δημιουργικότητας κατά την Άρλεμ Ρενέσνσας. Κάθε εποχή πρόσθεσε νέο λεξιλόγιο, στάση και κοινωνικό πλαίσιο.
Αυτό που αναγνωρίζουμε σήμερα ως τζαζ χορό—συνκοπές, γεωδετικός, isolations-driven, και βαθιά μουσικό—είναι το αποτέλεσμα συνεχούς ανακατασκευής. Μεταφέρει το παλμό της ιστορίας ενώ παραμένει лютός σύγχρονος, προσαρμόζοντας σε νέα μουσική, πολιτισμούς και ατομικές φωνές.
Ο τζαζ χορός δεν είναι απλώς στυλ· είναι ιστορία ανθεκτικότητας, υβριδικότητας και της διαμόνεως δύναμης της κίνησης να εκφράζει αυτό που οι λέξεις δεν μπορούν.