Η Φωνητική Αρχιτεκτονική των Beach Boys: Τέσσερις Τένιορ, Ένας Βαρύτονος και Αρμονική Γένια
Ο ήχος των Beach Boys δεν ήταν απλώς "καλές αρμονίες"—ηταν ένα μεθοδικά μηχανισμένο φωνητικό μηχάνημα. Τα εύρη της αρχικής alinupas αποκαλύπτουν το γιατί:
- Brian Wilson: Τένιορ (A2–C5) — αρχιτέκτονας, ειδικός falsetto
- Carl Wilson: Βαρύτονος (F2–G4) — ο άγκυρας, θερμός και σταθερός
- Dennis Wilson: Τένιορ (A2–C5) — σκληρός, συναισθηματικός ακμής
- Mike Love: Τένιορ (A2–C5) — φωτεινός, ριναλ يقود timbre
- Al Jardine: Τένιορ (A2–C5) — γλυκύς, αναμιγνύμενος ψηλός τένιορ
Το Μυστικό
- Στενή Αρμονία: Διαστήματα δευτερών και τριτών—πιο πυκνές από τις τυπικές τριαδες, δημιουργώντας εκείνη την "wall of sound" φωνητική υφή.
- Δέσμευση Falsetto: Το ανεβαλλόμενο falsetto του Brian (συχνά διπλασιάζοντας τη μελωδία μια οκτάβα ψηλότερα) πρόσθεσε αιθηρικό λάμψη.
- Διπλό'enregistrement: Καταγραφή κάθε μέρους δύο φορές, ελαφρώς ποικίλες, για απρόσμενα παχύτητα—προ-ψηφιακό "chorus effect."
- Jazz-Inflected Voicings: Ο Brian διάταξε με 9τες, 13τες, cluster chords—αρμονικό λεξιλόγιο από Bill Evans, όχι Chuck Berry.
Τέσσερις τένιορ θα μπορούσαν να είναι κυκλοφοριακό ταμείο. Ο βαρύτονος του Carl παρείχε το βαρύκεντρο. Οι διατάξεις του Brian μετέτρεψαν πέντε φωνές σε ορχήστρα. Αυτό δεν είναι συγκρότημα—αυτό είναι φωνητικό όργανο.