Η ελληνική μυθολογία τοποθετεί τον λεγendakερή μουσικό Ορφέα μεταξύ των αστέρων μέσω δύο συστοιχιών: Λύρα (η Λύρα) και Κύκνος (ο Κύκνος). Οι ουράνιες τους θέσεις αθανατίζουν την τραγική του αγάπη για την Ευρυδίκη και την υπερφυϊκή δύναμη της μουσικής του.
Η Λύρα αντιπροσωπεύει την λύρα που έπαιζε ο Ορφέας—δώρο από τον Απόλλωνα, λένε. Παρά τη μικρή της, περιέχει τη Βέγκα, το πέμπτο φωτεινότερο αστέρι του νυχτερινού ουρανού. Ο μύθος κρατάει ότι η μουσική του Ορφέα μπορούσε να μαγεύει πέτρες, δέντρα, και ακόμα και τους θεούς του κάτω κόσμου. Το σχήμα λύρας της συστοιχίας υπηρετεί ως μόνιμη υπενθύμιση εκείνης της θείου τεχνουργίας.
Μετά την απώλεια της Ευρυδίκης δεύτερη φορά, ο Ορφέας λάβανε στο πένθος, αρνούμενος να τραγουδήσει. Οι θεοί, τιμώντας το πένθος και το ταλέντο του, τον μετέτρεψαν σε κύκνο και τον τοποθέτησαν στους ουρανούς ως Κύκνο. Αυτή η προεξέχουσα βορεινή συστοιχία, σχήμα πετούμενου κύκνου, συμβολίζει το αιώνιο, μελαγχολικό του τραγούδι.
Μαζί, η Λύρα και ο Κύκνος πλέκουν ένα κοσμικό επιτάφιο: η μια για τη μουσική που κίνησε τον κόσμο, η άλλη για την αγάπη που δεν μπορούσε να ανακτηθεί.