Η ιστορία της κλασικής μουσικής και του crossover διαμορφώθηκε από φωνές που ξεπέρασαν τα όρια της σκηνής, γινομένους παγκόσμιους φαινομένους. Πέντε τένορες ξεχωρίζουν για την μοναδική τους συνεισφορά, καθένας με διαφορετικό στυλ και κληρονομιά.
Ιταλός τένωρας που πέρασε από την όπερα στα γήπεδα, πουλώντας πάνω από 100 εκατομμύρια δίσκους. Το «Time to Say Goodbye» με τη Σάρα Μπράιτμαν και το «Con te partirò» έγιναν υμνοί που φέρνουν την όπερα στο ευρύ κοινό.
(1935–2007) Το συμβόλο της βόκαλς δόξας. Κυρίαρχε στο Μετροπολιτάν Όπερα και τη Λα Σκάλα, με το «Nessun dorma» να γίνεται παγκόσμιος ύμνος. Οι συναυλίες των «Τριών Τένορ» (με Καρέρας και Ντομίνγκο) δημιούργησαν κλασικά μπλοκμπάστερ.
Ισπανός τένωρας και maestro, με ρεπερτόριο 150+ ρόλων (ρεκόρ) και 100+ ηχογραφήσεις. Ξεχώρισε για την πολυvalence από λυρικά σε δραματικά ρόλους, μέχρι τη μετάβαση στον βαρίτονο.
(1921–2008) Ιταλός λυρικός τένωρας της χρυσής δεκαετίας του 1950-60. Η φωνή του συνώνυμη με την ομορφιά και την παθιασμένη έκφραση, αν και ακολούθησε τραγική φθίνουσα πορεία.
Γερμανός δραματικός τένωρας, σημερινός ηγέτης στο Μετ, τη Λα Σκάλα και τη Βιέννη. Οι σόλο άλμπουμ του (Σούμπερτ, Στראους, Βέρντι) αποκαλύπτουν έναν τένωρα που συνδυάζει τεχνική απόλυτη με βαθιά μουσική διανοηματική προσέγγιση.
Κάθε ένας ορίζει την τενωρική αριστεία στη δική του εποχή: Παβαρότι = βόκαλ δόξα, Ντομίνγκο = στέραξη/πολυvalence, Ντι Στεφάνο = ποητική ομορφιά, Μποτσέλλι = μαζική προσβασιμότητα, Καουφμάν = δραματική διανοηματική ικανότητα. Μαζί καλύπτουν ολόκληρο το φάσμα από την καθαρή όπερα έως το παγκόσμιο crossover.