Η σύντομη απάντηση: Όχι. Αν και η Αναγέννηση (π.χ. 1400–1600) ήταν στιγμή χαραγμάς για τη δυτική μουσική, οι ιστορικοί δεν την χαρακτηρίζουν ως συγκεκριμένο «Χρυσός Αιώνας του Τραγουδιού». Αυτός ο τίτλος — όταν χρησιμοποιείται — συνήθως αναφέρεται στην εποχή Bel Canto (αρχές 19ου αιώνα) ή τον «Χρυσό Αιώνα της Όπερας» (τέλη 19ου/αρχές 20ου αιώνα) όταν η φωνητική αρετή γίνεται το κεντρικό θεάμα.
Το τραγούδι ήταν πανταχού παρών — λειτουργικό, αυλικό, οικιακό — αλλά ο *σολίστ* ως superstar δεν υπήρχε. Η έννοια της «φωνητικής τεχνικής» όπως την ξέρουμε (στηριγμένη πνοή, αντηχητική τοποθέτηση, εκτεταμένη έκταση) ήταν εν νυφετώ. Τракτάτες όπως οι Agricola (1529) ή Zacconi (1592) προσφέρουν βλέψεις, αλλά η συστηματική παιδαγωγία ήρθε αργότερα.
Η Αναγέννηση ήταν Χρυσός Αιώνας της *Σύνθεσης* και *Πολυφωνίας*. Αν ψάχνετε «Χρυσό Αιώνα του Τραγουδιού», κοιτάξτε το φαινόμενο των καστράτων, τη γέννηση της όπερας (Monteverdi), ή την εποχή Verdi/Wagner/Puccini όπου η ανθρώπινη φωνή γίνεται το απόλυτο δραματικό όργανο.