Ο Elvis Presley είχε ευρύ φωνητικό εύρος (πάνω από δύο οκτάβες) και έτραγε σε πολλές τονικότητες. Ωστόσο, χρησιμοποιούσε συχνότερα τη Δο, τη Ρε και τη Μι μείζονα—τονικότητες που ταιριάζουν στην βαρύτονο-προς-τένορα tessitura του και επέτρεπαν το χαρακτηριστικό του συνδυασμό δύναμης, ζεστότητας και ευελιξίας.
Οι ηχογραφήσεις του συχνά περιλαμβάνουν αλλαγές τονικότητας (modulations) για δραματικό εφέ, ειδικά στα posterior ballads.