Η μουσική κληρονομιά της Ελβετίας ξεπερνάει πολύ το γεωγραφικό της βάρος. Από τη ρυθμική μηχανική του Arthur Honegger στα πνευματικά βάθη του Ernest Bloch, οι ελβετικοί συνθέτες έχουν διαμορφώσει την κλασική μουσική του 20ού αιώνα με χαρακτηριστικό συνδυασμό ακρίβειας, καινοτομίας και πολιτιστικής σύνθεσης.
Παρόλο που γεννήθηκε στο Le Havre, ο Honegger προσδιορίζεται βαθιά με την ελβετική του κληρονομιά. Μέλος των Les Six, συνέδευε τον μοντερνιστικό σκληρισμό με την προσβάσιμη λυρική. Το πιο διάσημο έργο του, το Pacific 231 (1923), μεταφράζει τη δύναμη μιας ατμόσφαιρας λокомοτίβας σε ορχηστρική ορμή. Το Rugby (1928) καταγράφει το βίαιο μπαλέ του αθλήματος, ενώ η Symphonie Liturgique (1946) αντιμετωπίζει τη μεταπολεμική πνευματικότητα μέσω τριών κινήσεων με τίτλους Dies Irae, De Profundis, και Dona Nobis Pacem. Ως maestro και θεωρητικός, γέφυρωσε την γαλλική αβανгарντ με τη γερμανική δομικότητα.
Γεννημένος στη Γενεύη, ο Martin ανέπτυξε μια προσωπική δωδεκαφωνική γλώσσα που παρέμεινε τονική στον πυρήνα της. Οι όπερές του—Der Sturm (1955, μετά το The Tempest του Shakespeare), Monsieur de Pourceaugnac (1963), και το οράτοριο Golgotha (1949)—αποκαλύπτουν έναν συνθέτη εξίσου άνετο στη θεατρική δράση και στην ιερά στοχασμό. Η Petite Symphonie Concertante (1946) για árπα, ψαλτήρι, πιάνο και διπλό χορδακινό ορχήστρα παραμένει ένα masterclass στην υφή και την οικονομία.
Γεννημένος στη Γενεύη αλλά αμερικανισμένος, ο Bloch καיוδύλευσε την κληρονομιά του σε έργα βαθιάς πνευματικής βαρύτητας. Το Schelomo (1916), ραψωδία για βιόλο και ορχήστρα, και η σουίτα Baal Shem (1923) για βιολί και πιάνο βασίζονται σε εβραϊκούς λιτοργικούς τρόπους και λαϊκους ιδιώματα χωρίς παραθέσεις—δημιουργώντας μια οικουμενική γλώσσα της εξορίας, της πίστης και της αντοχής. Το Sacred Service (1934) για βαρύτονο, χορό και ορχήστρα ξεχωρίζει μεταξύ των μεγάλων λιτοργικών έργων του 20ού αιώνα.
Σημείωση: Προηγούμενες αναφορές иногда παραπέμπουν λανθασμένα μη ελβετικούς συνθέτες (Respighi – Ιταλός, Milhaud – Γάλλος, Martinů – Τσέχος) σε αυτή τη γενεαλογία. Οι παραπάνω προσωπικότητες αντιπροσωπεύουν αυθεντική ελβετική γέννηση ή πολιτιστική ταυτότητα.
Μαζί, αυτοί οι συνθέτες εικονογραφούν μια χώρα που, παρά—ή ίσως χάρη—στη νeυtralitätή της, έγινε χώνευτρας για ορισμένες από τις πιο ατομικές φωνές της σύγχρονης μουσικής.