Μότσαρτ: ~40–50 παικτές. Χάιντον: επέκταση περαιτέρω σε παρελθόντα συμφωνίες (περισσότερα χορδά, περισσότερα ξύλινα/χαλκά).
Μότσαρτ πρόσθεσε basset horn, κλαρίνο, αγγλικό κέρας, τρόμπονες. Χάιντον πρόσθεσε πικκολό, κοντραφαγότο, τυμπάνια, μπαχαρικά νταμπλ.
Προσαρμογή αριθμού χορδών για καλύτερο blend με ξύλινα/χαλκά.
Μότσαρτ: ξύλινα expressive (obbligato), προτίμησε κλαρίνο. Χάιντον: σολιστικές ξύλινα/χαλκά passages, πλούσιες υφές.
Και οι δύο εκμεταλλεύτηκαν δραματικά crescendos/diminuendos και contrasts έντασης/πιανο.
Προσεκτική ορχηστράση για ισορροπία και διαφάνεια.
Αυτές οι αλλαγές έθισαν τα θεμέλια για τη ρομαντική ορχήστρα.