Πότε τυποποιήθηκε η σύγχρονη ορχήστρα; Σταδιακή εξέλιξη (17ος–20ος αιώνας)
Δεν υπάρχει ένας μόνο «χρόνος τυποποίησης». Η σύγχρονη συμφωνική ορχήστρα εξελίχθηκε σταδιακά σε παραπάνω από 250 χρόνια.
Κύρια Σημεία
- Ύστερο Barok (π.χ. 1680–1750): Χορδών πυρήνας + ζεύγη ομπόε, φαγκότο, κέρατα, σαλπιγγές, τύμπανα προστίθενται ad hoc.
- Κλασική Εποχή (1750–1820): Χάϊνντ & Μότσαρτ συστηματίζουν τη τέσσερις-ενότητες διάταξη: χορδές, ξύλινα με ζεύγη, κέρατα/σαλπιγγές με ζεύγη, τύμπανα.
- Πρώιμη Ρομαντική (1820–1850): Μπετόβεν επεκτείνει: πικκόλο, κονтраφαγότο, τρομβόνες, επεκταμένη περκούσων.
- Ύστερο Ρομαντική (1850–1910): Μπερλιόζ, Βάγκνερ, Μάχλερ προσθέτουν μεγάλα κλάσματα χαλκών, άρπα, τεράστια περκούσων, τεράστια πλήθη χορδών (60+ βιολιά).
- 20ος Αιώνας: De facto καταλόγοι οργάνωσης τυποποιούνται για μεγάλες ορχήστρες (π.χ. 16+14+12+10+8 χορδές, 3–4 κάθε ξύλινο, 4–8 κέρατα, 3–4 σαλπιγγές, 3 τρομβόνες, μπαζοκιά, τύμπανα + 3–5 περκούσων, άρπα, πληκτρολόγια).
Διαμείβουσες Διακυμάνσεις
- Βιέννη Φιλαρμονική: μοναδικά κέρατα (Βιέννη κέρας) και σαλπιγγές (στροβιλιστικά βαλβίδες).
- Ορχήστρες εποχικών οργάνων: Barok/Κλασικά specs.
- Κινηματογραφικές/σταδιογράφησης ορχήστρες: ελαστικές, βάσει project.
Το «τυποποιημένο» είναι κινούμενο στόχος· η βασική τέσσερις-ενότητες ιδέα στερεώθηκε ~1800, αλλά τα szczegόλια διαφέρουν ακόμη ανά ρεπερτόριο, αίθουσα και παράδοση.