Το συνώνυμο «Χορική Συμφωνία» (γερμανικά: Chorsinfonie) δεν είναι απλώς μια ετικέτα—περιγράφει μια ιστορική ρήξη. Πριν την Εννάτη Συμφωνία του Μπεethoven, η συμφωνία ήταν αποκλειστικά οργανικό είδος. Ο Χάϊνν, ο Μότσαρτ, και οι πρώτες οκτώ συμφωνίες του ίδιου του Μπεethoven χρησιμοποίρησαν μόνο ορχήστρα.
Στο φινάλε της Συμφωνίας № 9, ο Μπεethoven εισήγαγε πλήρη χορό και τέσσερις φωνητικούς σολίστ που τραγουδούν την «Ώδα στη Χαρά» του Φρίντριχ Σίλερ. Δεν ήταν ένα φωνητικό κίνημα προστιθέμενο έξω· ήταν οργανική προέκταση της θεματικής ύλης της συμφωνίας, με τη διάσημη μελωδία να βγαίνει από οργανικές παραλλαγές πριν μπει τα φωνητικά.
Αυτή η συγχώνευση οργανικών και φωνητικών δυνάμεων διεύρυνε αναπόσπαστα την εκφραστική ικανότητα της συμφωνίας. Δήλωσε ότι η ανθρώπινη φωνή—που φέρει κείμενο, σημασία και συλλογική έκφραση—ανήκει στη ψηλότερη μορφή της αφηρημένης οργανικής μουσικής. Ο όρος Chorsinfonie صيıldı για να περιγράψει αυτό το νέο υβρίδιο, και η Εννάτη παραμένει το παράδειγμα: κάθε επόμενη «χορική συμφωνία» (2η, 3η, 8η του Μάλερ; Lobgesang του Μέντελσζον) στέκεται στην σκιά της.